Leven en laten leven

Ik wil al van kinds af aan dat alles perfect is in het leven. Het liefst zo min mogelijk taalfouten maken, geen kapotte lampen in huis en een schone badkamer.

Maar als je slecht(er) hoort, moet je dagelijks constateren dat het niet perfect gaat. Iemand loopt naar de keuken en blijft doorpraten. Je verstaat het niet. Bij de kapper moeten je hoorapparaten uit en je hoort niet dat de kapster vraagt of je een kopje koffie wilt. In een druk restaurant zitten je tafelgenoten geanimeerd te praten en je zit er voor spek en bonen bij. Geen idéé waar ze het over hebben.

Niks perfect. Je ben imperfect. En dat moet je accepteren………