Leven en laten leven

 Gelezen in zojuist ontvangen persbericht:

Als het gaat om arbeidsparticipatie van jongeren met een beperking, gaat de samenleving nog te veel uit van de beperking in plaats van wat iemand wel kan. Ten onrechte, want jongeren met een beperking kúnnen vaak meer dan iedereen denkt. En, niet onbelangrijk, ook meer dan zij zelf denken. Dat stelt Willem Lageweg van Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen (MVO) Nederland, tijdens Chronisch Ambitieus, het symposium georganiseerd door Kenniscentrum CrossOver tijdens de openingsdag van de Week Chronisch Zieken (vrijdag 6 november).

Gaap…  Ik ken iemand die epilepsie heeft  en die geen baan kan vinden, omdat al die maatschappelijk verantwoorde werkgevers best wel een chronisch zieke in dienst willen nemen, maar als die chronisch zieke dan symptomen gaat vertonen en daardoor MOET verzuimen, dan weten ze niet hoe snel ze deze epilepsiepatiënt weer op straat moeten zetten. En die epilepsiepatient weet maar al te goed wat hij KAN. Alleen die werkgevers die kunnen niet omgaan met mensen die opeens tijdens het typen een toevalletje krijgt. Want ja, eng hè…

Je mag heus wel chronisch ziek of gehandicapt zijn, vinden wij allemaal he-le-maal geen probleem hoor, maar doe het dan wel in je eigen tijd.