Lief van deze zus dat zij zich verontschuldigde. Er zijn echter enorm veel mensen in Nederland die nooit hun excuses zullen aanbieden. Politici bijvoorbeeld, die vinden dat er wel wat gekort kan worden op de wmo, de wet die nota bene in het leven is geroepen om mensen met een beperking te laten meedoen in de samenleving.

Had een gehandicapte eerst via de wmo recht op een rolstoel of rollator, nu gaan er stemmen op die zeggen dat die hulpmiddelen behoren tot de ‘normale  gebruiksartikelen’ die mensen nu eenmaal nodig gaan krijgen ‘als ze ouder worden’.  En ze vergeten daarbij voor het gemak dat ze 35-jarige mensen met MS of een spierziekte daarmee ook zwaar benadelen. Want uiteraard gelden de nieuwe normen voor iedereen.

Of minister Klink, die bepaalde geneesmiddelen uit het pakket van de zorgverzekering haalt. ‘Die maagzuurmiddelen hebben mensen immers helemaal niet nodig als ze gezond eten.’  Maar zijn adviseurs hebben hem blijkbaar niet verteld dat er tal van ziektes zijn waarbij maagproblemen voorkomen, die niets met slechte eetgewoontes te maken hebben. En dat sommige mensen medicijnen voor hun ziekte móeten slikken die als bijwerking maagzuurproblemen veroorzaken.

De zus van de columniste van Horen bood haar excuses aan voor haar egoïsme. Ik hoop dat wmo-beslissers ook hun excuses gaan aanbieden voor hun domheid om mensen met een handicap in een hoekje te drukken en niet meer de middelen aan te bieden om enigszins ‘mee te doen’ in de samenleving. Ik vrees echter met grote vreze dat zij hun ogen zullen sluiten. Want er moet immers bezuinigd worden en gehandicapten zijn een dankbare sluitpost om nog wat centjes bij vandaan te halen.  Die protesteren immers toch niet. Ze hebben hun energie hard genoeg nodig om te overleven.

Schandalig: 1800 euro is geen vetpot waarvan je elke dag zelf een rolstoeltaxi kunt betalen. Particuliere taxibedijven  rekening als voorrijdkosten voor een busje 12,50 en vervolgens 2,50 per kilometer! Trouwens, al verdien je 2800 euro, dan kun je dit nóg niet betalen! En dat in sommige delen van Nederland ook geen ander ‘van deur tot deur’-vervoer rijdt, is hemelschreiend en bovendien discriminerend voor mensen die niet van het gewone openbaar vervoer gebruik kunnen maken. Om welke redenen dan ook.

Collectief wmo-vervoer moet in elke gemeente toegankelijk zijn voor alle gehandicapten, ongeacht wat hun inkomen is, en provincies moeten worden verplicht om van deur tot deur-vervoer via deeltaxi aan te bieden aan iedereen die daar behoefte aan heeft.  In elk geval 5 zones tegen gereduceerd tarief en meer zones tegen een redelijke vergoeding. Niet iedereen komt immers in aanmerking voor de Valys (en wie daar wel voor in aanmerking komt heeft voor een normaal sociaal leven echt niet genoeg aan 750 kilometers).

Voor lage instapbussen geldt dat inderdaad (als de buschauffeurs ten minste zo dicht mogelijk bij het trottoir parkeren), maar de trein is een ander verhaal. Door spierzwakte en beperkte mobiliteit in armen en benen, is het een enorm geklooi om in- en uit de trein te stappen, om nog maar niet te spreken over de trapjes naar beneden of boven die ik moet nemen in de tegenwoordig zo bekende dubbeldekker-treinen. Daarnaast verlies ik erg snel mijn evenwicht. Omdat aan mij trekken (schouders, armen) totaal niet werkt, heeft het reizen met een begeleider nauwelijks voordeel voor mij.

Maar oké, Argonaut heeft ook haar protocol en dat zal vast door de ministers van Verkeer en Volksgezondheid zijn goedgekeurd, dus Argonaut neem ik niets kwalijk.

Ik heb wel recht op de standaard 750 kilometer Valys-vervoer per jaar voor € 0,18 per kilometer.  Nou ben ik absoluut geen wereldreiziger (eerder een kluizenaar), maar daar heb ik helaas niet voldoende aan. Wanneer dit kilometerbudget op is, kan ik met Valys blijven reizen voor het tarief van € 1.13 per kilometer. En dát is naar mijn mening belachelijk duur. Als ik naar een vriendin in Zwolle reis, ben ik 80 euro kwijt, alléén maar voor de heenreis.

Zou het niet eerlijk zijn als mensen met een lichamelijke beperking die aan te tonen is, tegen dezelfde prijs als - zeg maar - het eerste klas-tarief van de trein, zouden kunnen reizen? Dan zijn ze natuurlijk nog duurder uit dan de gemiddelde reiziger, maar dan kost het ze geen kapitalen om eens een bruiloft, begrafenis of verjaardag bij te wonen. Want ik hoor toch overal dat mensen met een beperking ‘gewoon mee moeten kunnen doen’.

Beste mijnheer Ivo Opstelten, u bent op dit moment bezig om een regeerakkoord samen te stellen met PVV, CDA en VVD. Wilt u alstublieft bovengenoemd plan meenemen in de onderhandelingen? Ik wil namelijk óók gewoon meedoen in de maatschappij!

Dat het in de agitprop van de VVD nu al een hele tijd de gewoonte is de Wajong af te schilderen als een vluchtheuvel voor zo goed als helemaal gezonde jongeren die een tikkie lamlendig zijn, begrijp ik. De VVD is er voor de winnaars, en de rest moet niet zeuren en vooral zo min mogelijk kosten. Maar dat de media dit  nazeggen, begrijp ik niet.

Lees vooral dit helder geschreven en o zo ware opiniestuk van ‘Wajonger’  A. Borsboom op de website van de Volkskrant.

Het Waarmerk Drempelvrij wordt verleend aan websites die goed toegankelijk zijn voor visueel en motorisch gehandicapten.

Helaas sta ik als ze belt op punt om de taxi in te stappen om naar het ziekenhuis te gaan voor een lichte operatie met nachtje slapen. Ik vraag haar dus of ik haar twee dagen later of op een ander moment terug kan bellen.  Ze zegt dat ze zelf wel terug belt, over twee dagen misschien ‘maar dat kan ze niet beloven’.

En inderdaad, de volgende dag ligt er een brief in de bus dat ‘omdat ik niet bereikbaar was’ de termijn van de aanvraag met nog eens 6 (of 8, daar wil ik van af wezen) weken is verlengd. Ik baal als een stekker, want ik heb de voorziening hard nodig.

Na een week of 4 krijg ik (gelukkig?) dezelfde dame weer aan de lijn. Weer op het punt dat ik weg moet, nu naar de huisarts. Ik durf het de mevrouw van het CIZ niet te zeggen. Bang om weer weken te moeten wachten. Dus de telefonische indicatiestelling wordt door mij zenuwachtig en snel afgedaan.

Leve het CIZ. Klantvriendelijkheid staat blijkbaar niet in het woordenboek.

Mevrouw Kramp, ik weet een nog leukere: laat uw thuiszorg, als ze zo ruim in de middelen zit, dan iets extra’s doen voor die mensen die de thuiszorg ontvangen! Gewoon af en toe een boodschapje gratis doen voor een MS-patiënt of eens gaan wandelen met een demente vrouw. Omdat het geld er blijkbaar is én omdat u er iets leuks mee wilt doen. Misschien haalt u dan óók wel de kranten. In ieder geval bent u een stuk gehandicaptenvriendelijker bezig dan wanneer u een voetbalclub sponsort! Want daar is uw instelling toch voor in het leven geroepen? Om broodnodige hulp te bieden aan gehandicapten en zieken? Of denken we nu helemaal de verkeerde kant op?

VVN vindt dan ook dat wegbeheerders rekening moeten gaan houden met deze snelgroeiende groep weggebruikers. Inmiddels rijden er meer dan 20.000 brommobielen op de Nederlandse wegen rond en dat aantal zal de komende jaren nog fors toenemen.

Op kaarten en navigatieapparatuur is echter niet te zien waar een brommobiel wel of niet mag rijden. Veilig Verkeer Nederland daagt de producenten van navigatieapparatuur uit om modellen te ontwikkelen waarmee brommobilisten een veilige route naar hun bestemming kunnen plannen, zonder onverwachte verboden of obstakels.

Het college van Breda moet zich doodschamen. Weten burgemeester en wethouders wel wat ‘goed toegankelijk’ betekent? Hebben ze buschauffeurs bezworen om nooit te  gaan rijden als er nog iemand staat in de bus? Hebben ze buschauffeur dringend verzocht om slecht ter been zijnde mensen naar hun plaats te begeleiden? Iemand met een (onzichtbare) spierzwakte heeft een groot val-risico in bus of trein. Gaan ze ook opdraaien voor alle medische kosten die daar uit voortvloeien? En hoe durven ze te beweren dat 10 tot 20 procent aangepaste haltes heel behoorlijk is? Peanuts zijn het!