Nu ik een maand afhankelijk ben van het openbaar vervoer (bus en trein) vraag ik me toch af welke instructies buschauffeurs en conducteurs meekrijgen van hun werkgever om mensen met een handicap zo min mogelijk blessures te laten oplopen in het openbaar vervoer.
De bussen van Connexxion zijn gruwelijk voor mensen met een functiebeperking (in mijn geval verminderde kracht in armen en benen - feitelijk verminderde kracht in álle spieren). Maar toch heeft Connexxion het aangedurfd om bussen aan te schaffen waarvan de zitplaatsen halverwege trapsgewijs omhoog gaan en waarvan de eerste zitplaats achter de chauffeur (speciaal bedoeld voor mensen met handicap) alleen bereikt kan worden door een grote stap omhoog te doen (en later uiteraard weer een grote stap naar beneden).
De (vaak geschakelde) NZH-bussen waarmee ik in 1985 naar Amsterdam reed, hadden die drempels niet en waren veel toegankelijker voor mensen met een handicap. De wereld op z’n kop dus! In plaats van dat bussen in de loop der jaren beter toegankelijk zijn geworden voor gehandicapten, zijn ze nu véél slechter toegankelijk!
De twee loodrecht geplaatste zitplaatsen in de huidige bussen die bedoeld zijn voor mensen met een handicap, zijn altijd bezet, of er staan kinderwagens voor en mocht je de plek wel weten te bereiken, en mensen ervan weten te overtuigen dat de plek voor jou bedoeld is (waarbij je uiteraard geen hulp hoeft te verwachten van de chauffeur), ook dan is het niet simpel om je op te trekken en te gaan staan als je je eindpunt hebt bereikt.
En hoe moeilijk denkt u dat het is om een half uur te moeten staan in een volle bus als je zwakke spieren hebt? Voor mijn vriend met ‘normale’ spieren is dat vaak al een crime. Waarom niet wat meer bussen inzetten in de spits, zodat iedereen kan zitten? Oh ja, geld natuurlijk. Privatisering van het openbaar vervoer en al die ongein. Met dank aan de politiek.
Het vervelendst is toch wel dat chauffeurs op het busstation gemoedelijk een sigaretje gaan roken buiten de bus, maar echt geen hand uitsteken als ze zien dat je moeite hebt om de bus in te komen. Dan durven ze óók nog te gaan rijden, vóórdat alle mensen op hun plek zitten. Bij het uitstappen dezelfde ellende. Ik moet wachten tot de bus stilstaat, voordat ik op kan staan, maar de deuren zijn vaak al weer dicht voordat ik bij de deur ben. Mocht ik de deur wel op tijd bereiken, dan moet ik een enorme stap maken, omdat de chauffeur niet de moeite heeft genomen om de bus zo dicht mogelijk bij de stoep te parkeren.
En dan begrijpen ze nog niet dat zoveel mensen gebruik MOETEN maken van het wmo-taxivervoer (waar je overigens ook niet 1-2-3 een indicatie voor krijgt, al denken veel mensen dat wel). Als buschauffeurs, treinconducteurs EN MENSEN DIE VERANTWOORDELIJK ZIJN VOOR DE AANKOOP VAN NIEUWE BUSSEN EN TREINEN in hun opleiding een uitgebreide module ‘reizen met een handicap’ zouden krijgen, zouden veel meer mensen met een functiebeperking gebruik kunnen maken van het gewone openbaar vervoer.
Want zeg nou zelf, een trein die niet toegankelijk is voor mensen met een rolstoel (zie een vorig stukje) of een bus of trein die nog steeds 2 treden heeft als je in- en uit wilt stappen, dat is toch niet meer van deze tijd, waarin we vinden dat mensen met een functiebeperking dezelfde rechten hebben als mensen zonder een handicap?
Over de ellende om een dubbeldekker-trein in te komen en een zitplaats te bereiken als gehandicapte een volgende keer…..
Posted by admin at 11:51am
Tags: openbaar vervoer gehandicapten
Comments Off
