Leven en laten leven

Cedris is de brancheorganisatie van bedrijven die Wsw’ers  in het eigen bedrijf aan de slag helpen of begeleiden bij het werk bij een gewone werkgever.  De branchorganisatie vindt dat er één regeling moet komen om mensen aan werk te helpen die vanwege  hun lichamelijke, psychische of psycho-sociale achtergrond niet op de gewone arbeidsmarkt aan de slag komen. Dat biedt meer mensen kans op werk, is rechtvaardiger en daarom goedkoper. De huidige Wet sociale werkvoorziening (Wsw), de Wajong en een deel van de Wet werk en bijstand (WWB) zouden in de nieuwe regeling op moeten gaan. Dat meldt de organisatie in een persbericht.

Cedris onderschrijft hiermee het advies dat de directeuren van sociale diensten (Divosa) vandaag hebben gepresenteerd aan het kabinet en de politiek. Eerder al stemde Cedris in grote lijnen in met het advies van  de commissie De Vries die ook één regeling adviseerde voor alle mensen die niet op de gewone arbeidsmarkt aan de slag kunnen.

‘We zien in de praktijk al dat onze bedrijven niet meer alleen WSW’ers aan slag helpen, maar ook mensen uit de WWB en de Wajong’, stelt voorzitter Leemhuis-Stout van Cedris.  ‘Begrijpelijk, want het gaat om mensen met vergelijkbare problemen, die allemaal gebaat kunnen zijn bij onze aanpak. Tegelijkertijd zien we in de praktijk ook dat de verschillende regelingen  soms moeilijk te rechtvaardigen verschillen in de hand werken.’

Juist nu de politiek bij de heroverwegingen lastige keuzes moet maken, is het volgens Cedris zaak bezuinigingen zó vorm te geven dat dit niet ten koste gaat van de kansen voor mensen. Investeren om hen aan de slag te helpen blijft nodig. Door de aanstaande vergrijzing zullen we hun  talenten  hard nodig hebben

Prinses Margriet  is van donderdag 11 tot en met maandag 15 maart in Vancouver ter gelegenheid van de Paralympische Winterspelen. Ze is aanwezig bij de opening en zal de daaropvolgende dagen wedstrijden bijwonen van skiën en ’sledgehockey’. Ook zal zij prijzen uitreiken en een bezoek brengen aan het Paralympisch dorp. Prinses Margriet bezoekt de Paralympische Winterspelen in haar hoedanigheid van lid van het erebestuur van het IPC (International Paralympic Committee).Het IPC coördineert en faciliteert sinds 1989, naast internationale wedstrijden voor gehandicapte topsporters, de Paralympische Zomer- en Winterspelen. Zij streeft er naar te laten zien dat iedereen in staat is door middel van sport succes te ervaren en zijn horizon te verbreden. Zo kan sport bijdragen aan de integratie van mensen met een beperking. Het erebestuur is ingesteld om deze boodschap wereldwijd mede uit te dragen.

Niet representatief genoeg. Met die simpele mededeling mocht de visueel gehandicapte student Tycho Laan het doen. Hij mag van Randstad uitzendbureau geen pr-activiteiten doen voor de gemeente Zaanstad, . Dat schrijft het Noordhollands Dagblad.

Staatssecretaris Dijksma van Onderwijs wil dat het voortgezet speciaal onderwijs (vso) jongeren direct aan een baan helpt.Te veel leerlingen met een beperking belanden nu na hun schooltijd in een uitkeringssituatie en komen niet meer aan de slag. Dijksma komt daarom nog dit najaar met een wetsvoorstel dat een arbeidsmarktgericht profiel vaststelt; in de zogenaamde werkschool maken leerlingen al tijdens hun opleiding een soepele overstap naar de arbeidsmarkt.

In deze `werkschool` vindt leren plaats in de praktijk, dat wil zeggen: in stages en (leer)bedrijven. Jongeren leren dan vooral op de werkplek in plaats van op school. Er zijn scholen voor voortgezet speciaal onderwijs die al een arbeidsmarktgericht uitstroomprofiel hebben. Dijksma wil dit profiel wettelijk vastleggen om zoveel mogelijk jongeren een baangarantie te bieden.

Vanaf 1 april 2010 worden de criteria voor de Tegemoetkoming onderhoudskosten thuiswonende gehandicapte kinderen (TOG) aangescherpt. De regeling wordt daarmee teruggebracht tot het oorspronkelijke doel: steun aan ouders die een zwaar gehandicapt kind thuis verzorgen. Tegelijk komt er een extra financiële tegemoetkoming voor huishoudens met een ernstig gehandicapt kind waar één van de ouders het (gezins)inkomen verdient. Deze maatregelen staan in een regeling van minister Donner van Sociale Zaken en Werkgelegenheid en minister Rouvoet voor Jeugd en Gezin, die vandaag in de Staatscourant is gepubliceerd.

De TOG is in 1997 ingevoerd en in 2000 aangepast. Het aantal TOG-uitkeringen is de laatste jaren vervijfvoudigd. Door onduidelijkheid over de criteria krijgen nu veel meer ouders dan de bedoeling was een tegemoetkoming. In 2000 waren er 13.000 ouders met een TOG-uitkering; inmiddels zijn dit er meer dan 60.000, terwijl aanvankelijk werd verwacht dat er voor 27.000 kinderen een TOG zou worden aangevraagd.

Op Prinsjesdag heeft het kabinet al bekendgemaakt dat de regeling wordt teruggebracht tot het oorspronkelijke doel: steun aan ouders die een zwaar gehandicapt kind thuis verzorgen. Daartoe worden de criteria thans aangescherpt. Om voortaan voor de TOG-uitkering in aanmerking te komen, wordt aangesloten bij de indicatie voor de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (AWBZ). Ouders hebben recht op die tegemoetkoming als hun kind tenminste tien uur AWBZ-zorg nodig heeft.

Ouders die al een tegemoetkoming hebben, kunnen daar nog tot 1 oktober 2010 op basis van de huidige criteria gebruik van maken. Daarna moeten zij ook aan de nieuwe criteria voldoen. Als zij de TOG hierdoor verliezen, geldt een overgangsregeling. Zij hebben nog een half jaar recht op een halve tegemoetkoming.

Huishoudens die een ernstig gehandicapt kind hebben en waar één van de ouders minder dan € 4.619 bruto per jaar verdient, krijgen tegelijk een extra jaarlijkse tegemoetkoming van € 1.460.

Vanaf volgend jaar hebben chronisch zieken en gehandicapten jaarlijks recht op een toeslag tussen de 150 en 500 euro. Veel mensen dreigen dit geld mis te lopen, waaronder blinden en slechtzienden en veel mensen die hulpmiddelen  Uit de meldactie van de CG-Raad blijkt dat lang niet iedereen uit de doelgroep wordt bereikt. Dat stelt de Raad in een persbericht.

Ruim 1300 mensen hebben aangegeven dat ze geen tegemoetkoming gaan krijgen, terwijl ze menen daar wel recht op te hebben. Heel opvallend is dat 30% van de mensen echt zware beperkingen ondervindt in het dagelijks leven van hun handicap of ziekte. Ze moeten erg veel regelen en extra kosten maken om een huishouden te kunnen draaien en om mee te kunnen doen aan de maatschappij. Deze extra kosten kunnen wel oplopen tot 3000 euro per jaar. Het is daarom extra schrijnend dat veel mensen uit deze groep buiten de boot dreigen te vallen.

De Nationale ombudsman, Alex Brenninkmeijer, constateert na onderzoek dat meer maatwerk noodzakelijk is voor het vervoer van gehandicapte kinderen naar school. Nu wordt het vervoer door veel gemeenten standaard ingevuld. Er is weinig aandacht voor de specifieke eisen aan het vervoer per kind, waardoor problemen ontstaan en onveilige situaties. De Nationale ombudsman heeft zijn onderzoek gedaan naar aanleiding van signalen van ouders, de Chronisch zieken- en gehandicaptenraad en de FNV.

Leerlingen die wegens hun handicap niet zelfstandig naar school kunnen, kunnen leerlingenvervoer krijgen. De gemeenten zijn verantwoordelijk voor het bieden van dit passende vervoer. In de praktijk ontstaan er regelmatig problemen. Als gehandicapte kinderen worden vervoerd op een wijze die voor hen niet passend is, heeft dat vaak tot gevolg dat zij in de problemen raken en bijvoorbeeld rond gaan lopen en zo gevaar veroorzaken.

Niet alleen die kinderen zelf ervaren daar de gevolgen van, maar ook de andere kinderen in de bus, de chauffeur, de ouders van de kinderen en hun leerkrachten op school. De Nationale ombudsman heeft van diverse kanten signalen ontvangen over problemen in het leerlingenvervoer. Die signalen kwamen bijvoorbeeld van ouders van gehandicapte kinderen, de Chronisch zieken- en gehandicaptenraad en de FNV. Deze signalen waren voor de Nationale ombudsman aanleiding om een onderzoek te doen.

 Gelezen in zojuist ontvangen persbericht:

Als het gaat om arbeidsparticipatie van jongeren met een beperking, gaat de samenleving nog te veel uit van de beperking in plaats van wat iemand wel kan. Ten onrechte, want jongeren met een beperking kúnnen vaak meer dan iedereen denkt. En, niet onbelangrijk, ook meer dan zij zelf denken. Dat stelt Willem Lageweg van Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen (MVO) Nederland, tijdens Chronisch Ambitieus, het symposium georganiseerd door Kenniscentrum CrossOver tijdens de openingsdag van de Week Chronisch Zieken (vrijdag 6 november).

Gaap…  Ik ken iemand die epilepsie heeft  en die al twintig tijdelijke baantjes achter de rug heeft, omdat al die maatschappelijk verantwoorde werkgevers best wel een chronisch zieke in dienst willen nemen, maar als die chronisch zieke dan symptomen gaat vertonen en daardoor MOET verzuimen, dan weten ze niet hoe snel ze deze epilepsiepatiënt weer op straat moeten zetten. En die epilepsiepatient weet maar al te goed wat hij KAN. Alleen die werkgevers die kunnen niet omgaan met mensen die opeens tijdens het typen een toevalletje krijgt. Want ja, eng hè…

Je mag heus wel chronisch ziek of gehandicapt zijn, vinden wij allemaal he-le-maal geen probleem hoor, maar doe het dan wel in je eigen tijd.

Mensen met een ernstige handicap hebben straks geen herindicatie meer nodig om voor zorg in aanmerking te komen. Ze krijgen één keer een indicatie en behouden die de rest van hun leven (Bron).

En dan is natuurlijk ook weer de vraag of dat dan óók geldt voor mensen met bijv. een spierziekte (om maar eens te noemen: de Ziekte van Steinert, Dystrophia Myotonica).

Het is van belang dat werkgevers zoeken naar passend werk voor werknemers met een gezondheidsbeperking. Werknemers die vermoeid zijn door hun werk (burnout) willen en kunnen niet tot hun 65e doorwerken en lopen een groter risico om voortijdig uit te stromen naar een uitkering. Dit blijkt uit het TNO-onderzoek naar oudere werknemers en langer doorwerken dat is uitgevoerd met subsidie van het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid.

Ook in emotioneel belastende beroepen zoals zorgverlener of docent geven oudere werknemers vaak aan dat zij niet tot hun 65e kunnen doorwerken. Werkaanpassingen die het werk minder zwaar maken kunnen daarom bijdragen aan het langer doorwerken van oudere werknemers.

Bron